LEARN

When we think about profit and loss, what goes through our minds? Is it about money? Do we wonder how much profit we can make on this deal, or how much we can lose if we don’t rob this person… maybe thousands… maybe millions? Does it all come down to money? Do we think about happiness and sadness… will I be happier with this person or that person? Will my life be a sea of ​​sorrow living with A. or a bed of roses living with B? Will there be a harbor where I can take refuge from my sad life… my loss? Should I sail off into the sunset with my beloved and find my happiness… my profit? Never forget… for every action, there is a reaction… when there is a void, something fills it… maybe air or sadness! As we climb that ladder of success to reach the top, are we going to step on people… both physically and emotionally? As we continue to climb, are we losing something… like our true selves…? When we gain love, do we lose sadness… When we gain hope, do we lose hopelessness… In the pursuit of fame and fortune, do we forget our true friends and family? Are we blind to these little things? We need to wake up and smell the roses! What is it worth to gain the whole world and lose our soul? Never forget!! Whenever and wherever, there is gain, there is always loss!! وقتی به سود و زیان فکر می کنیم، چه چیزی در ذهن ما می گذرد؟ آیا در مورد پول است؟ آیا تعجب می‌کنیم که در این معامله چقدر سود می‌توانیم به دست آوریم، یا اگر این شخص را دزدی نکنیم چقدر می‌توانیم ضرر کنیم… شاید هزاران… شاید میلیون‌ها؟ آیا همه چیز به پول خلاصه می شود؟ آیا ما به شادی و غم فکر می کنیم… آیا من با این شخص خوشحال تر خواهم بود یا آن شخص؟ آیا زندگی من دریایی از غم خواهد بود که با A. زندگی می کنم یا بستری از گل رز که با ب زندگی می کنم؟ آیا بندری وجود خواهد داشت که بتوانم زندگی غمگینم را در آن پناه ببرم… از دست دادنم؟ آیا باید با عزیزم به سمت غروب آفتاب حرکت کنم و خوشبختی خود را پیدا کنم … سود من؟ هرگز فراموش نکن…به هر عملی، عکس العملی وجود دارد…… وقتی یک جای خالی هست، چیزی آن را پر می کند…شاید هوا یا غم! همانطور که از آن نردبان موفقیت برای رسیدن به قله بالا می‌رویم، آیا قرار است مردم را زیر پا بگذاریم… چه از نظر فیزیکی و چه از نظر احساسی؟ در حالی که به بالا رفتن ادامه می دهیم، آیا چیزی را از دست می دهیم… مانند خود واقعی خود…؟ وقتی عشق به دست می آوریم، آیا غم و اندوه را از دست می دهیم… با به دست آوردن امید، آیا ناامیدی را از دست می دهیم… در جستجوی شهرت و ثروت، آیا دوستان و خانواده واقعی خود را فراموش می کنیم؟ آیا ما نسبت به این چیزهای کوچک کور می شویم؟ ما باید بیدار شویم و گل رز را بو کنیم! چه ارزشی دارد که تمام دنیا را بدست آوریم و روح خود را از دست دهیم؟ هرگز فراموش نکن!! هر وقت و هر جا سودی هست همیشه ضرری هست!!

Do we count how many days are left until our expiration or until the end of the world, whichever comes first? What is there to worry about? That cannot be answered. We enjoy what we have, no matter how little or how much. It’s all the same. One day, everything will be gone. Are we so selfish that we don’t care about our fellow human beings? Is this the right way to choose? We can only know the answers in the days to come! Are we aware of anything, especially the feelings of others? We have our friends and family… how much do they value us? Do they wait until we die and then fight over what we leave behind? In that case, it’s better to enjoy all we have and leave nothing to chance! We even have our children whom we love very much and have sacrificed a lot to raise. But now that we are old, they remember… we don’t know! We can’t read their minds., but at the same time we cannot judge! They have their own lives to live… their own children to take care of! The answers to these questions will only be revealed in the coming days! آیا شمارش می کنیم که چند روز مانده به پایان انقضای ما یا تا پایان جهان، هر کدام زودتر اتفاق بیفتد؟ چه چیزی برای نگرانی وجود دارد؟ که نمی توان پاسخ داد. ما از داشته هایمان لذت می بریم، مهم نیست چقدر کم یا زیاد. همش همینطوره یک روز، همه چیز از بین خواهد رفت. آیا ما آنقدر خودخواه هستیم که به همنوعان خود اهمیت نمی دهیم؟ آیا این راه درستی برای انتخاب است؟ ما فقط می توانیم در روزهای آینده پاسخ ها را بدانیم! آیا ما از چیزی آگاه هستیم، به خصوص احساسات دیگران؟ ما دوستان و خانواده مان را داریم… چقدر برای ما ارزش قائل هستند؟ آیا صبر می کنند تا ما بمیریم و بعد بر سر آنچه که می گذاریم دعوا می کنند؟ در این صورت، بهتر است از تمام داشته هایمان لذت ببریم و هیچ چیز را به شانس واگذار نکنیم! ما حتی فرزندانمان را داریم که آنها را خیلی دوست داریم و برای تربیت آنها فداکاری های زیادی کرده ایم. اما حالا که پیر شدیم یادشان می آید..نمی دانیم! ما نمی توانیم ذهن آنها را بخوانیم. ، اما در عین حال نمی توانیم قضاوت کنیم! آنها زندگی خود را برای زندگی دارند … فرزندان خود را برای مراقبت از آنها! پاسخ به این سوالات تنها در روزهای آینده آشکار خواهد شد!

Do we ever think about the last day we will be alive? We wake up and then go out for work, vacation, shopping or whatever and we never think that this will be our last day! Everything seems so beautiful, the sun shining or even snow. the birds singing, the children playing and laughing, the adults talking or gossiping! Everything seems fine. We have our beautiful family at home waiting for our return! Everything seems to be on the way Rose! Wow! Don’t worry… no fear… we can’t even experience the darkness… because we are beyond it. Life is gone! There was not even a chance for a last goodbye! Sometimes, when we are sick, we have that moment to do things like this… but how much can we say? Why didn’t we do it before? Why didn’t we enjoy the sunshine together instead of waiting for the darkness? Is there such a thing as a good and proper goodbye? We ask questions. but all we get is echoes! Should we say our final goodbyes today??? آیا تا به حال به آخرین روز زنده بودنمان فکر می کنیم؟ ما بیدار می شویم و بعداً برای کار، تعطیلات، خرید یا هر چیز دیگری بیرون می رویم و هرگز فکر نمی کنیم که این آخرین روز ما باشد! همه چیز خیلی زیبا به نظر می رسد.. آفتاب درخشان یا حتی برف.. آواز خواندن پرندگان، بازی و خنده کودکان.. بزرگسالان در حال صحبت یا غیبت کردن! همه چیز خوب به نظر می رسد. ما خانواده زیبای خود را در خانه داریم که منتظر بازگشت ما هستند! به نظر می رسد همه چیز در راه است رز! وای! نگران نباشید… بدون ترس… ما حتی نمی توانیم تاریکی را تجربه کنیم … زیرا ما فراتر از آن هستیم. زندگی از بین رفته است! حتی فرصتی برای آخرین خداحافظی وجود نداشت! گاهی اوقات، زمانی که ما بیمار هستیم، آن لحظه فرصت داریم تا کارهایی از این قبیل انجام دهیم… اما چقدر می توانیم بگوییم؟ چرا قبلا این کار را نکردیم؟ چرا به جای اینکه منتظر تاریکی باشیم از آفتاب با هم لذت نبردیم؟ آیا چیزی شبیه خداحافظی خوب و مناسب وجود دارد؟ ما سوالات را می پرسیم.. اما تمام چیزی که به دست می آوریم پژواک است! آیا امروز باید آخرین وداع خود را بگوییم؟؟؟

Love and Marriage
Marriage…. the legally or officially recognized union of two people as partners in a personal relationship (historically and in some jurisdictions specifically the union between a man and a woman!) So, we are writing about a man and a woman. Documented or undocumented, it may be a question, but it does not change the relationship or the outcome of the marriage…. there still has to be love, respect, honesty and all the other little things, even fights and jealousy… ups and downs! Sometimes each recognizes qualities in the other that make for a solid relationship before marriage… they recognize strengths and weaknesses and work on them! This is very important before marriage. What about this? In some countries… in some customs… in some traditions… there are arranged marriages…. (these may be documented or undocumented… not a big deal). It could be for money or other reasons… These people probably haven’t met or seen each other before, but you’re going on a journey of a lifetime… Is that fair to them? They need to spend time getting to know each other. And they might not even be right for each other. So, let’s say they spent years trying to figure out… adjusting, and finally love comes along! So .. Are they at the end of life’s journey? How much time is left? Marriage is like a ship that is adrift at sea, and looking ahead, there is no land in sight! You have to chart your own path to happiness!
Send feedback

عشق و ازدواج
ازدواج….. اتحاد قانونی یا رسمی شناخته شده دو نفر به عنوان شریک در یک رابطه شخصی (از لحاظ تاریخی و در برخی از حوزه های قضایی به طور خاص اتحاد بین یک مرد و یک زن!) بنابراین ما در مورد یک مرد و یک زن می نویسیم. مستند یا غیرمستند، ممکن است یک سوال باشد، اما رابطه یا نتیجه ازدواج را تغییر نمی دهد…..هنوز باید عشق، احترام، صداقت و بقیه ریزه کاری ها وجود داشته باشد، حتی دعوا و حسادت… فراز و نشیب! گاهی اوقات هر کدام ویژگی هایی را در یکدیگر تشخیص می دهند که باعث ایجاد یک رابطه محکم قبل از ازدواج می شود… آنها نقاط قوت و ضعف را می شناسند و روی آن کار می کنند! این قبل از ازدواج بسیار مهم است. در مورد این چی؟ در برخی کشورها … در برخی از آداب و رسوم … در برخی سنت ها … … ازدواج های ترتیب داده شده وجود دارد ….. (اینها ممکن است مستند یا غیرمستند باشد … مشکل بزرگی نیست). ممکن است برای پول یا دلایل دیگر باشد … این افراد احتمالاً دارند قبلاً همدیگر را ندیده یا ندیده اید، اما در حال رفتن به یک سفر عمری هستید… آیا این برای آنها عادلانه است؟ آنها باید زمانی را صرف شناخت یکدیگر کنند. و حتی ممکن است برای یکدیگر مناسب نباشند. پس بیایید بگوییم که آنها سالها تلاش کردند تا بدانند.. تنظیم کنند، و سرانجام عشق از راه می رسد! پس چی؟…..آیا در پایان سفر زندگی هستند؟ چقدر زمان باقی مانده است؟ ازدواج مانند کشتی است که به دریا زده می شود و با نگاه کردن به آینده، هیچ خشکی در چشم نیست! شما باید مسیر خوشبختی خود را ترسیم کنید!

There is a saying…. when the going gets tough, the Tough gets going! Afghanistan has become a rubber ball, bouncing from one ownership to another! It is a land ravaged by Wars…. a war-torn Country. Plants are being nourished by the Blood in the Soil. The Lives of the People are of no importance; they are just a part of the Bargain, having Oppression, Indoctrination, Starvation, and Lack of Education as their Companions! To the Oppressors, it is just a piece of Land, devoid of people. All the promises made by those in power were just mere words. …irrelevant words to a Trusting Nation! It was just Politics in a Wedding gown. But the fact still remains; from then to now, the Condition of this Wounded Nation has deteriorated so badly that Life has no meaning! To gain Peace, the must be war! Which is better…suffering or fighting? It is the People’s Choice!

یک ضرب‌المثل هست که می‌گوید… وقتی اوضاع سخت می‌شود، سرسخت‌ها شروع به حرکت می‌کنند! افغانستان تبدیل به یک توپ لاستیکی شده است که از یک مالکیت به مالکیت دیگر می‌پرد! این سرزمینی است که توسط جنگ‌ها ویران شده است… یک کشور جنگ‌زده. گیاهان از خون خاک تغذیه می‌شوند. جان مردم هیچ اهمیتی ندارد؛ آنها فقط بخشی از معامله هستند و ظلم، شستشوی مغزی، گرسنگی و فقدان آموزش را به عنوان همراهان خود دارند! برای ظالمان، این فقط یک تکه زمین است، عاری از مردم. تمام وعده‌های صاحبان قدرت فقط حرف بود. …کلمات بی‌ربط برای یک ملت وفادار! این فقط سیاست در لباس عروسی بود. اما واقعیت هنوز پابرجاست؛ :::از آن زمان تا به امروز، وضعیت این ملت زخمی آنقدر وخیم شده است که زندگی معنایی ندارد! برای رسیدن به صلح، باید جنگ کرد! کدام بهتر است… رنج یا جنگ؟ این انتخاب مردم است! Mother Afghanistan is very hungry! She needs a Meal of Love, sprinkled with a little bit of Laughter , then warmed with a Smile! What a hearty Meal that will be for the Soul!…مادر افغانستان خیلی گرسنه است! او به یک وعده غذایی عاشقانه نیاز دارد که با کمی خنده پاشیده شود و سپس با یک لبخند گرم شود! چه غذایی دلچسب برای روح خواهد بود!