LEARN

By Michael. The word ‘sorry’ is frequently uttered with genuine remorse, yet its significance is often diminished by those who use it insincerely. In our daily lives, we inevitably cause harm to others, whether physically or emotionally. We lash out without provocation, sometimes as a result of taking out our frustrations on those more vulnerable, depriving them of their belongings or innocence. Furthermore, our neglect can extend to our personal lives and relationships. Simply verbalizing apologies may provide temporary solace, but it does not rectify the harm inflicted. Saying ‘sorry’ should not be a means to absolve ourselves of responsibility. Instead, we should strive to make amends and change our behavior. Otherwise, we risk perpetuating cycles of hurt and apology. Rather than relying on hollow words, we should focus on genuine personal growth and self-improvement. By doing so, we may find the peace and closure we seek. It is essential to appreciate and cherish what we have, rather than taking things for granted. We should focus on the present and let go of past regrets, for it is the past that often instills fear in us. Will you consider abandoning the phrase ‘sorry’ and instead seek help when needed? کلمه «ببخشید» اغلب با پشیمانی واقعی بیان می‌شود، اما اهمیت آن اغلب توسط کسانی که آن را ریاکارانه به کار می‌برند، کاهش می‌یابد. در زندگی روزمره، ما ناگزیر به دیگران آسیب می‌رسانیم، چه از نظر جسمی و چه از نظر عاطفی. ما بدون هیچ دلیل خاصی، گاهی اوقات در نتیجه‌ی خالی کردن ناراحتی‌هایمان بر سر افراد آسیب‌پذیرتر، آنها را از دارایی‌ها یا معصومیتشان محروم می‌کنیم. علاوه بر این، غفلت ما می‌تواند به زندگی و روابط شخصی ما نیز گسترش یابد. عذرخواهی کلامی ساده ممکن است آرامش موقت ایجاد کند، اما آسیب وارده را جبران نمی‌کند. گفتن «ببخشید» نباید وسیله‌ای برای تبرئه‌ی خود از مسئولیت باشد. در عوض، باید برای جبران و تغییر رفتار خود تلاش کنیم. در غیر این صورت، خطر تداوم چرخه‌های آسیب و عذرخواهی را به جان می‌خریم. به جای تکیه بر کلمات توخالی، باید بر رشد شخصی واقعی و خودسازی تمرکز کنیم. با انجام این کار، ممکن است آرامش و آرامشی را که به دنبالش هستیم، پیدا کنیم. قدردانی و گرامی داشتن داشته‌هایمان ضروری است، نه اینکه چیزها را بدیهی بدانیم. ما باید روی زمان حال تمرکز کنیم و حسرت‌های گذشته را رها کنیم، زیرا این گذشته است که اغلب در ما ترس ایجاد می‌کند. آیا حاضرید عبارت «متاسفم» را کنار بگذارید و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیرید؟

Is the world a happy place? Or should I ask “Are people happy?” Of course, there will be different answers … yes, no, maybe! What do we say when we think about the virus situation? This will also have a big impact on our answers. People are getting sick and dying every day.. our family, our friends, our sisters and brothers all over the world! We are helpless. All we can do is watch and suffer, both physically and mentally. The emotional part is the worst, because we are dying while we live. I am not exempt. I suffer emotionally too. I am human and I am not ashamed or afraid to share a piece of me. I cannot write because I have lost my confidence: I was so confused. When people are like this, they take refuge anywhere … any harbor for the storm. But there was another variable that caught me while I was running away. She was an angel in human form full of kindness and understanding… Instead of being sympathetic, she gave me the confidence to pursue my writing, and to follow my dreams. I may never see her, but her words mean so much more! We are always traveling, “We have our own path, but that path always crosses someone else’s path”, she was right in front of me, but I couldn’t see her, until she spoke! Then I saw her! “, I stopped writing on my website since May because my mind is cloudy. I am a little confused and don’t know if I will write again? The burden I carry is getting heavier every day, I have no one else to share it with except you, because you saw my armor and understood my sorrow!” So this post will be a tribute to her, and I know she will also encourage others to keep going, just because she is that kind of person! آیا دنیا جای شادی است؟ یا باید بپرسم “آیا مردم شاد هستند؟” البته، پاسخ‌های متفاوتی وجود خواهد داشت… بله، نه، شاید! وقتی به وضعیت ویروس فکر می‌کنیم چه می‌گوییم؟ این نیز تأثیر زیادی بر پاسخ‌های ما خواهد داشت. مردم هر روز بیمار می‌شوند و می‌میرند.. خانواده ما، دوستان ما، خواهران و برادران ما در سراسر جهان! ما درمانده‌ایم. تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم تماشا و رنج کشیدن است، چه از نظر جسمی و چه از نظر روحی. بخش عاطفی بدترین است، زیرا ما در حالی که زنده‌ایم می‌میریم. من هم مستثنی نیستم. من هم از نظر عاطفی رنج می‌برم. من انسان هستم و از به اشتراک گذاشتن بخشی از وجودم خجالت نمی‌کشم یا نمی‌ترسم. نمی‌توانم بنویسم چون اعتماد به نفسم را از دست داده‌ام: خیلی گیج شده بودم. وقتی مردم اینطور هستند، به هر جایی پناه می‌برند… هر بندری برای طوفان. اما متغیر دیگری هم وجود داشت که هنگام فرار مرا گرفتار کرد. او فرشته‌ای در قالب انسان بود، سرشار از مهربانی و درک… به جای دلسوز بودن، به من اعتماد به نفس داد تا نوشتنم را دنبال کنم و رویاهایم را دنبال کنم. شاید هرگز او را نبینم، اما حرف‌هایش خیلی بیشتر معنی دارد! ما همیشه در حال سفر هستیم، «ما مسیر خودمان را داریم، اما آن مسیر همیشه از مسیر شخص دیگری عبور می‌کند»، او درست روبروی من بود، اما من نمی‌توانستم او را ببینم، تا اینکه او صحبت کرد! سپس او را دیدم! «از ماه مه نوشتن در وب‌سایتم را متوقف کردم زیرا ذهنم ابری است. کمی گیج شده‌ام و نمی‌دانم دوباره خواهم نوشت یا نه؟ باری که حمل می‌کنم هر روز سنگین‌تر می‌شود، من هیچ کس دیگری را ندارم که آن را با تو به اشتراک بگذارم، زیرا تو زره من را دیدی و غم من را درک کردی!» بنابراین این پست ادای احترامی به او خواهد بود، و من می‌دانم که او دیگران را نیز به ادامه دادن تشویق خواهد کرد، فقط به این دلیل که او چنین فردی است!

A friend of mine posted in the fall and said that now we have to leave the tears and sadness and longing behind! My opinion was that I am willing to leave the sadness and tears behind, but I will keep the longing with me, because in such times it is the only good thing that remains… a golden memory of a moment in time. Apart from those, there is one very lovely moment that I wish I could have again… when we were very young with my sister. We used to fight and argue a lot, we went to school together, , even at that very young age, I was her protector. At that time, all those moments were just moments for us. Did we think about the future? No. Did we think about growing old? No! But now, with reflection, those moments have become very precious memories that should be stored in a vault, until I am very depressed, and need the strength to continue, to take them out! I wish I could be that little boy playing with his sister again, but it’s impossible to go back in time, so we must find courage and strength in what remains… because she has already left this world. His hands reach out to me, beckoning me, but for now I must decline and continue writing. یکی از دوستانم در پاییز پست گذاشت و گفت که حالا باید اشک و اندوه و دلتنگی را پشت سر بگذاریم! نظر من این بود که حاضرم غم و اندوه و دلتنگی را پشت سر بگذارم، اما دلتنگی را با خودم نگه می‌دارم، چون در چنین مواقعی تنها چیز خوبی که باقی می‌ماند… یک خاطره طلایی از یک لحظه در زمان. جدا از این‌ها، یک لحظه بسیار دوست‌داشتنی وجود دارد که آرزو می‌کنم دوباره آن را داشته باشم… وقتی با خواهرم خیلی کوچک بودیم. زیاد دعوا و بحث می‌کردیم، با هم به مدرسه می‌رفتیم، حتی در آن سن بسیار کم، من محافظ او بودم. در آن زمان، همه آن لحظات فقط لحظاتی برای ما بودند. آیا به آینده فکر می‌کردیم؟ نه. آیا به پیر شدن فکر می‌کردیم؟ نه! اما حالا، با تأمل، آن لحظات به خاطرات بسیار گرانبهایی تبدیل شده‌اند که باید در یک گاوصندوق نگهداری شوند، تا زمانی که من بسیار افسرده شوم و به قدرت ادامه دادن و بیرون آوردن آنها نیاز داشته باشم! ​​کاش می‌توانستم دوباره آن پسر بچه‌ای باشم که با خواهرش بازی می‌کند، اما بازگشت به گذشته غیرممکن است، بنابراین باید در آنچه باقی مانده شجاعت و قدرت پیدا کنیم… زیرا او قبلاً این دنیا را ترک کرده است. دست‌هایش ✋ به سمتم دراز می‌شوند و مرا فرا می‌خوانند، اما فعلاً باید رد کنم و به نوشتن ادامه ده.

Before you cast that long, dark shadow of terror upon God’s children, please remember that you are also a child of God upon whose lips sits Truth, in whose heart resides love, and in whose presence, you will also find peace and comfort. (Michael) پیش از آنکه آن سایه‌ی تاریک و طولانیِ وحشت را بر فرزندان خدا بیفکنی، لطفاً به یاد داشته باش که تو نیز فرزند خدایی هستی که بر لبانش حقیقت می‌نشیند، در قلبش عشق ساکن است، و در حضورش آرامش و آسایش خواهی یافت. (مایکل)

The quality of mercy is not strained as it is showered on us by God! The quality of one person’s love for another should also be definitely not strained as it is showered on another. It is given without reservation, without restraint. ( Michael)..کیفیت رحمت، آنطور که خداوند بر ما نازل می‌کند، محدود نمی‌شود! کیفیت عشق یک شخص به شخص دیگر نیز قطعاً نباید آنطور که بر دیگری نازل می‌شود، محدود شود… این عشق بدون هیچ قید و شرطی و بدون هیچ مانعی عطا می‌شود. (میکائیل)