Author: admin

What is there to eat, when there is no food for us, except for the Taliban: what is there to taste, when our Tongues have no Saliva; what is there to hear except the Voices of the Taliban telling us to be silent, but the Children still cry; what is there to see except Guns and the Suffering of the Oppressed; what is there to touch, except the Blood and Tears of the Innocent; what is there to smell except the sweat of the Oppressors who treat us with Inhumanity; what is there to talk about when we have no Tongues? Is this a Dream or is it Reality?…چه چیزی برای خوردن است، وقتی برای ما غذا نیست، جز طالبان: چه چیزی برای خوردن، وقتی که زبان ما بزاق ندارد. چه چیزی برای شنیدن وجود دارد به جز صدای طالبان که به ما می گویند ساکت باشیم، اما کودکان همچنان گریه می کنند. جز اسلحه و رنج ستمدیدگان چه چیزی برای دیدن وجود دارد. چه چیزی برای لمس کردن وجود دارد، جز خون و اشک بی گناه; جز عرق ستمگرانی که با ما رفتاری غیرانسانی می کنند، چه بویی می برد. وقتی زبان نداریم در مورد چه چیزی صحبت کنیم؟ آیا این یک رویاست یا واقعیت است؟

Friendship is invaluable. Priceless! There is nothing like true Friendship. It is either there or not. If it is not true, it is not called by that Name. Friendship bonds people, especially in dire Times when Everything seems to go wrong. Friends notice things about you, even the slightest Change in your Emotional Behavior or State. They help, they take care of you, they make you smile, even if you don’t even feel like it! Friendship is similar to a Marriage, but without the Bondage of a piece of paper. There are no written Rules; it is Free Standing like the Sun or the Moon. It is blind to Color, Race, Creed or Religion. Friendship knows no boundaries, it is Limitless! They say Silence is Golden, so is Friendship. It doesn’t cost a cent: everything comes from the Heart, and there is no Reward expected. Sometimes you feel that you have no Friend, but there you are wrong! Every single Person in this World has a Friend. Every person is connected to each other. Life is a Circle of one Hand holding another which is also holding another. If you don’t want to think like that, then there is also the Supreme Presence which always hovers over you. You are never Alone. There is a friend, there is Friendship. There is God! دوستی بسیار ارزشمند است… بی‌قیمت! هیچ چیز مانند دوستی واقعی نیست. یا هست یا نیست. اگر واقعی نباشد، به این نام نامیده نمی‌شود. دوستی، افراد را به هم پیوند می‌دهد، به خصوص در مواقع وخیم که به نظر می‌رسد همه چیز اشتباه پیش می‌رود. دوستان متوجه چیزهایی در مورد شما می‌شوند، حتی کوچکترین تغییر در رفتار یا حالت عاطفی شما. آنها کمک می‌کنند، از شما مراقبت می‌کنند، باعث لبخند شما می‌شوند، حتی اگر حتی خودتان هم تمایلی به آن نداشته باشید! دوستی شبیه ازدواج است، اما بدون اسارت یک تکه کاغذ. هیچ قانون نوشته شده‌ای وجود ندارد؛ مانند خورشید یا ماه آزاد است. نسبت به رنگ، نژاد، عقیده یا مذهب کور است. دوستی هیچ مرزی نمی‌شناسد، بی‌حد و مرز است! می‌گویند سکوت طلایی است، دوستی نیز همینطور. یک ریال هم هزینه ندارد::: همه چیز از قلب می‌آید و هیچ پاداشی انتظار نمی‌رود. گاهی اوقات احساس می‌کنید که هیچ دوستی ندارید، اما اشتباه می‌کنید! هر فردی در این دنیا یک دوست دارد. هر انسانی به دیگری متصل است. زندگی حلقه‌ای از یک دست است که دست دیگر را گرفته و آن دست نیز دست دیگری را گرفته است. اگر نمی‌خواهید اینطور فکر کنید، پس حضور متعالی نیز وجود دارد که همیشه بالای سر شما است. شما هرگز تنها نیستید. یک دوست وجود دارد، دوستی وجود دارد. خدا وجود دارد!

Loving someone means loving him whether he is ugly or nice on the outside; loving someone means loving him whether he is rich or poor; loving someone means loving him regardless of religion or beliefs; loving someone means loving him whether he is strong or weak or healthy or sick; loving someone means loving him whether he is in rags or well dressed; loving someone means loving him as he is , and not wanting to disassemble him and reassemble him in your way ; loving someone means loving him because he tells the truth , and not lie to please you ! If these don’t add up correctly, then you have the wrong number! (Michael). دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او، چه از بیرون زشت باشد چه خوب؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او، چه ثروتمند باشد چه فقیر؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او صرف نظر از دین یا اعتقادات؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او، چه قوی باشد چه ضعیف، چه سالم باشد چه بیمار؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او، چه لباس پاره پوشیده باشد چه خوش‌پوش؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او همانطور که هست، و نخواستن او را از هم جدا کردن و دوباره به روش خودت سرهم کردن؛ دوست داشتن کسی یعنی دوست داشتن او به این دلیل که او حقیقت را می‌گوید و برای خوشامد تو دروغ نمی‌گوید! اگر این‌ها به درستی با هم جور در نمی‌آیند، پس شماره را اشتباه گرفته‌ای! (مایکل).

By Michael. The word ‘sorry’ is frequently uttered with genuine remorse, yet its significance is often diminished by those who use it insincerely. In our daily lives, we inevitably cause harm to others, whether physically or emotionally. We lash out without provocation, sometimes as a result of taking out our frustrations on those more vulnerable, depriving them of their belongings or innocence. Furthermore, our neglect can extend to our personal lives and relationships. Simply verbalizing apologies may provide temporary solace, but it does not rectify the harm inflicted. Saying ‘sorry’ should not be a means to absolve ourselves of responsibility. Instead, we should strive to make amends and change our behavior. Otherwise, we risk perpetuating cycles of hurt and apology. Rather than relying on hollow words, we should focus on genuine personal growth and self-improvement. By doing so, we may find the peace and closure we seek. It is essential to appreciate and cherish what we have, rather than taking things for granted. We should focus on the present and let go of past regrets, for it is the past that often instills fear in us. Will you consider abandoning the phrase ‘sorry’ and instead seek help when needed? کلمه «ببخشید» اغلب با پشیمانی واقعی بیان می‌شود، اما اهمیت آن اغلب توسط کسانی که آن را ریاکارانه به کار می‌برند، کاهش می‌یابد. در زندگی روزمره، ما ناگزیر به دیگران آسیب می‌رسانیم، چه از نظر جسمی و چه از نظر عاطفی. ما بدون هیچ دلیل خاصی، گاهی اوقات در نتیجه‌ی خالی کردن ناراحتی‌هایمان بر سر افراد آسیب‌پذیرتر، آنها را از دارایی‌ها یا معصومیتشان محروم می‌کنیم. علاوه بر این، غفلت ما می‌تواند به زندگی و روابط شخصی ما نیز گسترش یابد. عذرخواهی کلامی ساده ممکن است آرامش موقت ایجاد کند، اما آسیب وارده را جبران نمی‌کند. گفتن «ببخشید» نباید وسیله‌ای برای تبرئه‌ی خود از مسئولیت باشد. در عوض، باید برای جبران و تغییر رفتار خود تلاش کنیم. در غیر این صورت، خطر تداوم چرخه‌های آسیب و عذرخواهی را به جان می‌خریم. به جای تکیه بر کلمات توخالی، باید بر رشد شخصی واقعی و خودسازی تمرکز کنیم. با انجام این کار، ممکن است آرامش و آرامشی را که به دنبالش هستیم، پیدا کنیم. قدردانی و گرامی داشتن داشته‌هایمان ضروری است، نه اینکه چیزها را بدیهی بدانیم. ما باید روی زمان حال تمرکز کنیم و حسرت‌های گذشته را رها کنیم، زیرا این گذشته است که اغلب در ما ترس ایجاد می‌کند. آیا حاضرید عبارت «متاسفم» را کنار بگذارید و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیرید؟

Is the world a happy place? Or should I ask “Are people happy?” Of course, there will be different answers … yes, no, maybe! What do we say when we think about the virus situation? This will also have a big impact on our answers. People are getting sick and dying every day.. our family, our friends, our sisters and brothers all over the world! We are helpless. All we can do is watch and suffer, both physically and mentally. The emotional part is the worst, because we are dying while we live. I am not exempt. I suffer emotionally too. I am human and I am not ashamed or afraid to share a piece of me. I cannot write because I have lost my confidence: I was so confused. When people are like this, they take refuge anywhere … any harbor for the storm. But there was another variable that caught me while I was running away. She was an angel in human form full of kindness and understanding… Instead of being sympathetic, she gave me the confidence to pursue my writing, and to follow my dreams. I may never see her, but her words mean so much more! We are always traveling, “We have our own path, but that path always crosses someone else’s path”, she was right in front of me, but I couldn’t see her, until she spoke! Then I saw her! “, I stopped writing on my website since May because my mind is cloudy. I am a little confused and don’t know if I will write again? The burden I carry is getting heavier every day, I have no one else to share it with except you, because you saw my armor and understood my sorrow!” So this post will be a tribute to her, and I know she will also encourage others to keep going, just because she is that kind of person! آیا دنیا جای شادی است؟ یا باید بپرسم “آیا مردم شاد هستند؟” البته، پاسخ‌های متفاوتی وجود خواهد داشت… بله، نه، شاید! وقتی به وضعیت ویروس فکر می‌کنیم چه می‌گوییم؟ این نیز تأثیر زیادی بر پاسخ‌های ما خواهد داشت. مردم هر روز بیمار می‌شوند و می‌میرند.. خانواده ما، دوستان ما، خواهران و برادران ما در سراسر جهان! ما درمانده‌ایم. تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم تماشا و رنج کشیدن است، چه از نظر جسمی و چه از نظر روحی. بخش عاطفی بدترین است، زیرا ما در حالی که زنده‌ایم می‌میریم. من هم مستثنی نیستم. من هم از نظر عاطفی رنج می‌برم. من انسان هستم و از به اشتراک گذاشتن بخشی از وجودم خجالت نمی‌کشم یا نمی‌ترسم. نمی‌توانم بنویسم چون اعتماد به نفسم را از دست داده‌ام: خیلی گیج شده بودم. وقتی مردم اینطور هستند، به هر جایی پناه می‌برند… هر بندری برای طوفان. اما متغیر دیگری هم وجود داشت که هنگام فرار مرا گرفتار کرد. او فرشته‌ای در قالب انسان بود، سرشار از مهربانی و درک… به جای دلسوز بودن، به من اعتماد به نفس داد تا نوشتنم را دنبال کنم و رویاهایم را دنبال کنم. شاید هرگز او را نبینم، اما حرف‌هایش خیلی بیشتر معنی دارد! ما همیشه در حال سفر هستیم، «ما مسیر خودمان را داریم، اما آن مسیر همیشه از مسیر شخص دیگری عبور می‌کند»، او درست روبروی من بود، اما من نمی‌توانستم او را ببینم، تا اینکه او صحبت کرد! سپس او را دیدم! «از ماه مه نوشتن در وب‌سایتم را متوقف کردم زیرا ذهنم ابری است. کمی گیج شده‌ام و نمی‌دانم دوباره خواهم نوشت یا نه؟ باری که حمل می‌کنم هر روز سنگین‌تر می‌شود، من هیچ کس دیگری را ندارم که آن را با تو به اشتراک بگذارم، زیرا تو زره من را دیدی و غم من را درک کردی!» بنابراین این پست ادای احترامی به او خواهد بود، و من می‌دانم که او دیگران را نیز به ادامه دادن تشویق خواهد کرد، فقط به این دلیل که او چنین فردی است!