Author: admin

I feel like a wanderer, navigating from one path to another. Everything appears dark and foggy; there is no clear direction before me. Should I continue to meander or wait for guidance or remain stationary? I feel that I have no motivation, no purpose, no sense of direction; Oh, God, I commend myself unto you! I request guidance because, despite having eyes, I am unable to discern what is beneficial before me. Only with your assistance will I be able to extricate myself from this quagmire of confusion and embark upon the path of salvation. ((I feel like a wanderer, roaming from one path to another! Everything seems dark and foggy; there is no light before me. Should I still keep meandering or wait for a light or remain motionless like a statue? I feel that i have no motivation, no purpose, no existence; Oh, God, I commend myself onto you! I ask for guidance because, even though I have eyes, i cannot see what is good before me. Only with your help will I be able to pull myself out of this quicksand of confusion and step on the road of salvation! ). ((احساس سرگردانی می‌کنم که از یک مسیر به مسیر دیگر می‌رود. همه چیز تاریک و مه آلود به نظر می‌رسد؛ هیچ جهت روشنی پیش رویم نیست. آیا باید به سرگردانی ادامه دهم یا منتظر راهنمایی بمانم یا ساکن بمانم؟ احساس می‌کنم هیچ انگیزه، هدف و جهتی ندارم؛ خدایا، خودم را به تو می‌سپارم! درخواست راهنمایی دارم زیرا با وجود داشتن چشم، نمی‌توانم تشخیص دهم چه چیزی در مقابلم سودمند است. تنها با کمک تو می‌توانم خود را از این منجلاب سردرگمی نجات دهم و در راه نجات گام بردارم. ((احساس می‌کنم سرگردانم، از این راه به آن راه می‌روم! همه چیز تاریک و مه‌آلود به نظر می‌رسد؛ هیچ نوری پیش رویم نیست. آیا باید همچنان سرگردان بمانم یا منتظر نوری بمانم یا مثل یک مجسمه بی‌حرکت بمانم؟ احساس می‌کنم هیچ انگیزه‌ای، هیچ هدفی، هیچ وجودی ندارم؛ خدایا، خودم را به تو می‌سپارم! از تو راهنمایی می‌خواهم، زیرا با اینکه چشم دارم، نمی‌توانم آنچه را که پیش رویم خوب است ببینم. تنها با کمک تو می‌توانم خودم را از این باتلاق سردرگمی بیرون بکشم و در جاده نجات قدم بگذارم!))

I implore you, continue on your path; do not permit me to encumber your advancement. Having become enfeebled, I recognize that you possess a boundless future ahead, whereas mine is comprised merely of reminiscences of our time together. I am resolute in my determination not to obstruct your felicity. You are deserving of every conceivable delight! I shall not constitute a melancholic presence hovering above you, threatening to induce tears. Please, press onward! (( از تو التماس می‌کنم، به راهت ادامه بده؛ نگذار مانع پیشرفتت شوم. با ضعیف شدنم، می‌دانم که آینده‌ای بی‌کران در پیش داری، در حالی که آینده‌ی من صرفاً خاطراتی از دوران با هم بودنمان است. من مصمم هستم که مانع سعادت تو نشوم. تو لایق هر لذت قابل تصوری هستی! من یک حضور مالیخولیایی که بالای سرت معلق است و تهدید به اشک ریختن می‌کند، نخواهم بود. لطفاً، به پیش برو! ((Go on, girl, please go on; don’t let me be a chain around your neck, holding you back. I have become wasted, but you have your whole life in front of you; mine is just made of memories of us; I would never be a hindrance to your happiness. You deserve every bit of it! I will not be a dark cloud hanging over you, ready to rain tears! Please, girl, go forward! ادامه بده دختر، لطفا ادامه بده؛ نگذار زنجیری دور گردنت باشم و تو را عقب نگه دارم. من هدر رفته‌ام، اما تو تمام زندگی‌ات را پیش روی داری؛ زندگی من فقط از خاطرات ما ساخته شده است؛ من هرگز مانع خوشبختی تو نخواهم شد. تو لایق تمام آن هستی! من ابر تاریکی نخواهم بود که بالای سرت باشد و آماده‌ی اشک ریختن باشد! لطفا دختر، به جلو برو! )

The journey to a brighter, more prosperous Afghanistan begins, not by following the path of the Taliban, which confines you to the shackles of the past, neglecting compassion, education, and the very essence of humanity, but by embracing courage and determination to pioneer education, uplift the less fortunate, and forge an unbreakable bond of literacy, illuminating the path to a future where ignorance cannot prevail. سفر به سوی افغانستانی روشن‌تر و مرفه‌تر، نه با پیروی از مسیر طالبان که شما را در قید و بند گذشته محصور می‌کند و از شفقت، آموزش و ذات انسانیت غافل می‌سازد، بلکه با پذیرفتن شجاعت و عزم راسخ برای پیشگامی در آموزش، ارتقای افراد کم‌بضاعت و ایجاد پیوند ناگسستنی سوادآموزی آغاز می‌شود که راه را برای آینده‌ای روشن می‌کند که در آن جهل نمی‌تواند غالب شود. ( The road to a new and prosperous Afghanistan lies , not in following the path of the Taliban who will only keep you confined in the prisons of the past , forgetting empathy, education , and what makes you a human being , but in being courageous and determined in being pioneers of education, helping the less fortunate , and holding the hands of literacy tightly together, forming an unshakable bond that ignorance can never shatter! راه رسیدن به یک افغانستان نوین و مرفه، نه در پیروی از راه طالبان است که شما را تنها در زندان‌های گذشته محبوس نگه می‌دارند، و همدلی، آموزش و آنچه شما را به یک انسان تبدیل می‌کند را فراموش می‌کنند، بلکه در شجاعت و عزم راسخ در پیشگامی در آموزش، کمک به افراد کم‌بضاعت و محکم گرفتن دستان سوادآموزی و ایجاد پیوندی تزلزل‌ناپذیر است که جهل هرگز نمی‌تواند آن را از هم بگسلد!

As I step into a brighter future, I invite you to join me on this journey of growth and discovery. Will you walk alongside me, hand in hand, as we chase our dreams and create a tomorrow filled with promise? With each passing day, I’m rebuilding and rediscovering my strength; my heart is becoming a sanctuary of hope and resilience. I’m committed to nurturing and supporting you; together, we can rise above any challenge. As we embark on this new chapter, I ask again, will you walk with me into a future filled with limitless possibilities? ((My days of wine and roses are gone; now is the time for tears and thorns! Will you leave me, my love, or will you stay with me to my bitter end? Every day, my little hut is leaking; every day i get drenched from head to toe; my roof has become the stars, my bed is the hard cold ground! I can’t provide for you; all i am a rope around your neck. There is no daylight nor sunshine, only the black, lonely night. Staying with me is one foot in the graveyard; again, I ask, will you still stay with me?) همچنان که به سوی آینده‌ای روشن‌تر گام برمی‌دارم، از شما دعوت می‌کنم در این سفر رشد و کشف به من بپیوندید. آیا دست در دست من، در کنارم قدم خواهید برداشت، در حالی که رویاهایمان را دنبال می‌کنیم و فردایی پر از امید می‌سازیم؟ با گذشت هر روز، من در حال بازسازی و کشف مجدد قدرت خود هستم؛ قلبم به پناهگاهی از امید و تاب‌آوری تبدیل می‌شود. من متعهد به پرورش و حمایت از شما هستم؛ با هم، می‌توانیم از هر چالشی عبور کنیم. همانطور که این فصل جدید را آغاز می‌کنیم، دوباره می‌پرسم، آیا با من به سوی آینده‌ای پر از امکانات بی‌حد و مرز قدم خواهید گذاشت؟ ((روزهای شراب و گل سرخ من گذشته است؛ اکنون زمان اشک و خار است! آیا مرا ترک خواهی کرد، عشق من، یا تا پایان تلخم با من خواهی ماند؟ هر روز، کلبه کوچک من چکه می‌کند؛ هر روز از سر تا پا خیس می‌شوم؛ سقف من ستاره شده است، تخت من زمین سخت و سرد است! من نمی‌توانم برای تو چیزی فراهم کنم؛ تنها چیزی که هستم طنابی دور گردن توست. نه نور روز وجود دارد و نه آفتاب، فقط شب سیاه و تنهایی. ماندن با من مانند یک پا در گورستان است؛ دوباره می‌پرسم، آیا هنوز با من خواهی ماند؟)

The night’s silence is punctuated by the pitiful moans of the sick, the heart-wrenching wails of those who have lost loved ones, the anguished cries, and the blood-curdling screams of young girls consumed by fear, unable to surrender to sleep. Where are you, oh God? Have you turned your back on us, as the world has done? If so, we are left to endure a desolate existence. ((The night is silent as a grave, but frequently disturbed by the moans of the sick, the wailing of those who have lost loved ones, the cries of agony and the screams of the young girls who are so afraid that they are unwilling to surrender to sleep. Where are you, oh God? Have you turned your back on us as the world has done? If so, then we are in a different space and time!)) سکوت شب با ناله‌های رقت‌انگیز بیماران، ناله‌های دلخراش کسانی که عزیزان خود را از دست داده‌اند، فریادهای دلخراش و جیغ‌های خونین دختران جوانی که از ترس در خود فرو رفته‌اند و نمی‌توانند تسلیم خواب شوند، آمیخته شده است. خدایا کجایی؟ آیا مانند دنیا به ما پشت کرده‌ای؟ اگر چنین است، ما باید وجودی متروک را تحمل کنیم. ((شب همچون گوری خاموش است، اما اغلب با ناله‌های بیماران، شیون و زاری کسانی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، فریادهای درد و فریادهای دختران جوانی که چنان ترسیده‌اند که حاضر نیستند به خواب بروند، آشفته می‌شود. خدایا کجایی؟ آیا مانند دنیا به ما پشت کرده‌ای؟ اگر چنین است، پس ما در مکان و زمان متفاوتی هستیم! )