When will the lilies of the field grow green again? The soil was soaked in blood, causing them to wither and die! The newcomers have encroached on the land and ruined it! Perhaps the lilies are even afraid to sprout, for fear of being trampled by the boots of tyranny! Will the eagles once again soar happily in the blue sky, or will they sit down in fear and fear of landing, only flapping their tired wings, trying endlessly to stay in the air? Will we once again breathe the fresh air of freedom, or will we not, until the plunderers are destroyed from our beautiful land? All these things must become a reality, before we can live again, before we can eat again, before we can be free again! Where are you, God? Have you abandoned us? Please look down and let your mercy rain down on us and wash away this dust of oppression and set us free! Please hear the cries of your children. We are in pain. Heal us! چه زمانی سوسنهای دشت دوباره سبز خواهند شد؟ خاک آغشته به خون بود و باعث پژمردگی و مرگ آنها شد! تازه واردان به زمین تجاوز کرده و آن را ویران کردهاند! شاید سوسنها حتی از جوانه زدن میترسند، از ترس اینکه زیر چکمههای استبداد لگدمال شوند! آیا عقابها بار دیگر با خوشحالی در آسمان آبی اوج خواهند گرفت، یا با ترس و وحشت از فرود خواهند نشست، فقط بالهای خسته خود را به هم خواهند زد و بیوقفه تلاش خواهند کرد تا در هوا بمانند؟ آیا ما دوباره هوای تازه آزادی را تنفس خواهیم کرد، یا نه، تا زمانی که غارتگران از سرزمین زیبای ما نابود شوند؟ همه این چیزها باید به واقعیت تبدیل شوند، قبل از اینکه بتوانیم دوباره زندگی کنیم، قبل از اینکه بتوانیم دوباره غذا بخوریم، قبل از اینکه بتوانیم دوباره آزاد باشیم! کجایی، خدا؟ آیا ما را رها کردهای؟ لطفاً به پایین نگاه کن و بگذار رحمتت بر ما ببارد، و این غبار ظلم را بشوی و ما را آزاد کن! لطفاً گریههای فرزندانت را بشنو. ما درد داریم. ما را شفا بده!
