THE PASSAGE OF TIME

When I was young, I spoke and thought as a young person: now that I am older, I speak and think as an older person! At a young age, I was treated as a person with no goals, no knowledge, no purpose. Everyone took me for granted, I was a little boy who cried very early: my mind was offended very easily, and my heart was broken even without being touched. My life was like that, just a boring and dreary life surrounded by poverty and sorrow. As I grew older, I could feel the pressure of my peers, trying to please everyone and getting into trouble for it, and all this was done without the guidance of parents! So, I learned not to shed tears, but to cry from the inside. The same goes for others who are now experiencing what I have already experienced. So I feel sorry for them, they say they are not well, they pretend to be healthy and they are not well, and when they say they are happy, they suffer. These are strong-willed people who just need someone to understand what they are going through! Try a little tenderness! As I said, now that I am old, I think differently. Life has molded me with cruel techniques to become who I am today. Whether I am heartless, ruthless, lonely and loving, all this is because of life. The little happiness we have from meeting a few special friends is also taken from us by force or by any means possible! The river of our life does not always flow in a straight line, but meanders, which means that further downstream, the right paths can be crossed again, just like friendship. So if we lose our dear friends at this time, we may see each other at some point in the future. So never despair. Fate and destiny are also changes in the game. So please find happiness in whatever you have now. Everything comes from within! وقتی جوان بودم ، در جوانی صحبت می کردم و فکر می کردم: اکنون که پیر شده ام ، من به عنوان یک فرد مسن صحبت می کنم و فکر می کنم! در سنین جوانی ، با من به عنوان فردی رفتار می شد که هیچ هدفی ، بدون دانش ، بدون هدف نداشت. همه من را مسلم دانستند ، من پسر کوچکی بودم که خیلی زود گریه می کردم: خیلی راحت به ذهنم توهین می شد و حتی بدون اینکه لمس شود قلبم شکسته بود. زندگی من چنین بود ، فقط یک زندگی خسته کننده و دلهره آور که با فقر و اندوه احاطه شده است. هرچه بزرگتر می شدم ، می توانستم فشار همسالان را احساس کنم ، سعی در جلب رضایت همه داشته باشم و به خاطر آن به دردسر بیفتم ، و همه اینها بدون راهنمایی والدین انجام شد! بنابراین ، من یاد گرفتم که اشک نریزم ، بلکه از درون گریه کنم. همین امر برای بقیه که اکنون آنچه قبلاً تجربه کرده ام را تجربه می کنند. بنابراین من از آنها ناراحت هستم ، آنها می گویند که حال آنها خوب نیست ، آنها تظاهر می کنند که سالم هستند و حال آنها خوب نیست ، و وقتی می گویند خوشبخت هستند ، رنج می برند. این افراد با اراده قوی هستند که فقط به کسی احتیاج دارند تا بفهمد چه چیزی را تجربه می کنند! کمی لطافت را امتحان کنید! همانطور که گفتم ، حالا که پیر شدم ، متفاوت فکر می کنم. زندگی با تکنیک های بی رحمانه من را مجسم کرده است تا مثل امروز باشم. خواه بی عاطفه باشم ، بی رحم ، تنها و دوست داشتنی ، همه این به خاطر زندگی است. خوشبختی کمی که از ملاقات با چند دوست خاص داریم نیز با زور یا هر وسیله ممکن از ما گرفته می شود! رودخانه زندگی ما همیشه در یک خط مستقیم جریان ندارد ، بلکه پیچ و خم می کند ، به این معنی که در پایین دست دیگر ، می توان دوباره مسیرهای صحیح را رد کرد ، درست مثل دوستی. بنابراین اگر در این زمان دوستان عزیز خود را از دست بدهیم ، ممکن است در آینده در برهه ای از زمان یکدیگر را ببینیم. پس هرگز ناامید نشوید. سرنوشت و سرنوشت نیز تغییراتی در بازی است. بنابراین لطفاً خوشبختی را در هرچه اکنون دارید پیدا کنید. همه چیز از درون ناشی می شود!