There is a saying…. when the going gets tough, the Tough gets going! Afghanistan has become a rubber ball, bouncing from one ownership to another! It is a land ravaged by Wars…. a war-torn Country. Plants are being nourished by the Blood in the Soil. The Lives of the People are of no importance; they are just a part of the Bargain, having Oppression, Indoctrination, Starvation, and Lack of Education as their Companions! To the Oppressors, it is just a piece of Land, devoid of people. All the promises made by those in power were just mere words. …irrelevant words to a Trusting Nation! It was just Politics in a Wedding gown. But the fact still remains; from then to now, the Condition of this Wounded Nation has deteriorated so badly that Life has no meaning! To gain Peace, the must be war! Which is better…suffering or fighting? It is the People’s Choice!
یک ضربالمثل هست که میگوید… وقتی اوضاع سخت میشود، سرسختها شروع به حرکت میکنند! افغانستان تبدیل به یک توپ لاستیکی شده است که از یک مالکیت به مالکیت دیگر میپرد! این سرزمینی است که توسط جنگها ویران شده است… یک کشور جنگزده. گیاهان از خون خاک تغذیه میشوند. جان مردم هیچ اهمیتی ندارد؛ آنها فقط بخشی از معامله هستند و ظلم، شستشوی مغزی، گرسنگی و فقدان آموزش را به عنوان همراهان خود دارند! برای ظالمان، این فقط یک تکه زمین است، عاری از مردم. تمام وعدههای صاحبان قدرت فقط حرف بود. …کلمات بیربط برای یک ملت وفادار! این فقط سیاست در لباس عروسی بود. اما واقعیت هنوز پابرجاست؛ :::از آن زمان تا به امروز، وضعیت این ملت زخمی آنقدر وخیم شده است که زندگی معنایی ندارد! برای رسیدن به صلح، باید جنگ کرد! کدام بهتر است… رنج یا جنگ؟ این انتخاب مردم است! Mother Afghanistan is very hungry! She needs a Meal of Love, sprinkled with a little bit of Laughter , then warmed with a Smile! What a hearty Meal that will be for the Soul!…مادر افغانستان خیلی گرسنه است! او به یک وعده غذایی عاشقانه نیاز دارد که با کمی خنده پاشیده شود و سپس با یک لبخند گرم شود! چه غذایی دلچسب برای روح خواهد بود!