SAVAGE WORLD?

What is there to eat, when there is no food for us, except for the Taliban: what is there to taste, when our Tongues have no Saliva; what is there to hear except the Voices of the Taliban telling us to be silent, but the Children still cry; what is there to see except Guns and the Suffering of the Oppressed; what is there to touch, except the Blood and Tears of the Innocent; what is there to smell except the sweat of the Oppressors who treat us with Inhumanity; what is there to talk about when we have no Tongues? Is this a Dream or is it Reality?…چه چیزی برای خوردن است، وقتی برای ما غذا نیست، جز طالبان: چه چیزی برای خوردن، وقتی که زبان ما بزاق ندارد. چه چیزی برای شنیدن وجود دارد به جز صدای طالبان که به ما می گویند ساکت باشیم، اما کودکان همچنان گریه می کنند. جز اسلحه و رنج ستمدیدگان چه چیزی برای دیدن وجود دارد. چه چیزی برای لمس کردن وجود دارد، جز خون و اشک بی گناه; جز عرق ستمگرانی که با ما رفتاری غیرانسانی می کنند، چه بویی می برد. وقتی زبان نداریم در مورد چه چیزی صحبت کنیم؟ آیا این یک رویاست یا واقعیت است؟