PERFUME…
Does the author only talk about facts or stories, or does he have to write about unfulfilled desires or unquenchable emotions? In any case, expressing an inner voice is something that is pleasing at night, when you are together, all alone, cold, and hungry! Well, my Dearest, now that my Heart is empty without you, what should I do? Should I fill it with the Lifeforce of others, have another or several companions, or just stay Single until the last Breath, carrying your name, leaves my Body? The last Breath will not only carry your name, but will shout it out in Agony, painfully, wondering what will become of you, now that I am going! The days that we joyously expressed our innermost thoughts; I will keep to myself. I cannot share. They belong to me alone. Those are my Treasures! I do hope that you will truly find someone who deserves you, and will treat you as a Queen, who you really are . If not, my Acid tears will rain on him, burning him to Ashes. I have loved only you, and will continue to do so, even though I know this Union is impossible. But what good is a Heart if it cannot hold Love within? Sorry to say this, my Heart has a Hole, and the Love inside keeps leaking out. That is why I bother you for more to keep my Heart beating. Is that a tear? Now I have to leave you, Dear! My Time is near, they’re waiting for me over there, and even though I am so near, I still so much care, I will still revisit every year, in the form of Perfumed Air! ……In my early years, I possessed a naive outlook. While engaging with Christianity, I formed meaningful relationships with Hindu and Muslim friends, unaffected by interfaith differences. However, as I grew older, introspection led me to challenge established beliefs. I resolved to transcend blind religiosity, acknowledging the restrictive nature of each faith. Essentially, these divisions perpetuate oppression, compartmentalizing the world. A religion’s value is inextricably linked to its adherents, yet imposed boundaries restrict autonomy. This reality is profoundly absurd. Now, as a free-thinking individual, I observe the carnage resulting from religious conflicts. When will the world recognize this destructive legacy? …….Have you ever sat on the beach by yourself, awaiting the tide to come in and touch your feet? As you gaze across the horizon, there is not a person in sighs, a world without people. What are your thoughts? Do you feel lonely, sitting there by yourself, wishing someone else was beside you? Or do you enjoy the silence, the peace, the tranquility? Or are you there like a pebble, anxiously awaiting the tide to cover you up, hide your tears, and wash you away? So why do you wait, motionless like Time? …..As a single leaf is blown all over the place by the twirling wind, so am I by faceless people ..with nowhere to land…. whom to follow, I know not! So, I will follow my heart. ….عطر…
آیا نویسنده فقط در مورد حقایق یا داستانها صحبت میکند، یا باید در مورد خواستههای برآورده نشده یا احساسات سیریناپذیر بنویسد؟ در هر صورت، بیان صدای درونی چیزی است که شبها، وقتی با هم هستید، تنها، سرد و گرسنه، لذتبخش است! خب، عزیزترینم، حالا که قلبم بدون تو خالی است، چه باید بکنم؟ آیا باید آن را با نیروی زندگی دیگران پر کنم، یک یا چند همراه دیگر داشته باشم، یا فقط مجرد بمانم تا آخرین نفس، که نام تو را حمل میکند، از بدنم خارج شود؟ آخرین نفس نه تنها نام تو را حمل خواهد کرد، بلکه آن را با درد و رنج فریاد خواهد زد، و از خود میپرسد که حالا که من میروم، چه بر سر تو خواهد آمد! روزهایی را که با شادی درونیترین افکارمان را بیان کردیم؛ من برای خودم نگه خواهم داشت. نمیتوانم به اشتراک بگذارم. آنها فقط متعلق به من هستند. آنها گنجینههای من هستند! امیدوارم واقعاً کسی را پیدا کنی که لیاقت تو را داشته باشد و با تو مانند یک ملکه، که واقعاً هستی، رفتار کند. اگر نه، اشکهای اسیدی من بر او خواهد بارید و او را به خاکستر تبدیل خواهد کرد. من فقط تو را دوست داشتهام و همچنان دوست خواهم داشت، هرچند میدانم که این اتحاد غیرممکن است. اما قلبی که نتواند عشق را در خود جای دهد چه فایدهای دارد؟ متاسفم که این را میگویم، قلب من سوراخی دارد و عشق درونش مدام به بیرون نشت میکند. به همین دلیل است که بیشتر مزاحم تو میشوم تا قلبم را به تپش وادارم. آیا این اشک است؟ حالا باید تو را ترک کنم عزیزم! زمان من نزدیک است، آنها آنجا منتظر من هستند، و اگرچه خیلی نزدیک هستم، هنوز هم خیلی برایم مهم است، هنوز هم هر سال به شکل هوای معطر به آنجا سر خواهم زد! …… در سالهای اولیه زندگیام، دیدگاه سادهلوحی داشتم. در حالی که با مسیحیت درگیر بودم، روابط معناداری با دوستان هندو و مسلمان برقرار کردم، بدون اینکه تحت تأثیر اختلافات بین ادیان قرار بگیرم. با این حال، با بزرگتر شدنم، دروننگری مرا به چالش با باورهای تثبیتشده سوق داد. تصمیم گرفتم از دینداری کورکورانه فراتر بروم و ماهیت محدودکننده هر دین را تصدیق کنم. اساساً، این تقسیمبندیها ظلم را تداوم میبخشند و جهان را تقسیمبندی میکنند. ارزش یک دین به طور جداییناپذیری به پیروانش وابسته است، با این حال مرزهای تحمیلی، خودمختاری را محدود میکنند. این واقعیت عمیقاً پوچ است. اکنون، به عنوان یک فرد آزاداندیش، شاهد قتل عام ناشی از درگیریهای مذهبی هستم. جهان چه زمانی این میراث مخرب را به رسمیت خواهد شناخت؟ … آیا تا به حال تنها در ساحل نشستهاید و منتظر جزر و مد هستید تا بیاید و پاهایتان را لمس کند؟ همانطور که به افق خیره میشوید، هیچ شخصی در دیدرس نیست، دنیایی بدون انسان. چه فکری میکنید؟ آیا احساس تنهایی میکنید، آنجا تنها نشستهاید و آرزو میکنید کس دیگری در کنارتان باشد؟ یا از سکوت، آرامش و سکون لذت میبرید؟ یا مانند یک سنگریزه آنجا هستید و مشتاقانه منتظر جزر و مد هستید تا شما را بپوشاند، اشکهایتان را پنهان کند و شما را بشوید؟ پس چرا بیحرکت مانند زمان منتظر میمانید؟ … همانطور که یک برگ توسط باد چرخان به همه جا پخش میشود، من نیز توسط افراد بیچهره … بدون هیچ جایی برای فرود … نمیدانم از چه کسی پیروی کنم! بنابراین، قلبم را دنبال خواهم کرد.