I greet the darkness with alacrity, passion and tenderness, like lovers greeting each other, because then no one can see my painful face, read my feelings, and see the tears of despair and loneliness flowing down my swollen cheeks; now the darkness and I have become soulmates moving in harmony, forever pressing forward and leaving all the burnt bridges behind and forgotten,,, overcoming insurmountable odds,, fearing no one and nothing except the evil daylight (when we will just scatter like snowflakes on a hot summer day) and also the inevitable bad weather…من با چابکی، شور و لطافت به تاریکی سلام میکنم، مانند عاشقانی که به یکدیگر سلام میکنند، زیرا در آن صورت هیچکس نمیتواند چهره دردناک مرا ببیند، احساساتم را بخواند و اشکهای ناامیدی و تنهایی را که از گونههای متورمم جاری میشوند، ببیند؛ اکنون من و تاریکی تبدیل به دو روح شدهایم که در هماهنگی با هم حرکت میکنیم، برای همیشه به جلو حرکت میکنیم و تمام پلهای سوخته را پشت سر میگذاریم و فراموش میکنیم، بر موانع غیرقابل عبور غلبه میکنیم، از هیچ کس و هیچ چیز نمیترسیم جز از روشنایی شوم روز (وقتی که ما مانند دانههای برف در یک روز گرم تابستان پراکنده میشویم) و همچنین از هوای بد اجتنابناپذیر…
