AFGHAN DAUGHTER

Oh , beloved daughter of Afghanistan , where are you ? My breath gets slower in your absence ; my heart becomes a void! I am falling , but I never touch the earth ,, I am sweating , but it is not warm ; it is because I have a fever. Please, princess , what must I do to carry on living or surviving ? You are at the mountain peak , I am the valley! Do they ever touch or just gaze into each other’s eyes? Should there be an earthquake , then we may barely touch , as passers by as you become the valley, and I become the mountain . Will the river help or leave scars in our hearts ? Will you send messages through falling leaves , or will these letters never reach for the leaves will dry, become brittle, and crumble . But you , my love , the mountain peak , will shed your tears, which will slowly wind its way to me , also drowning me in sorrow ! آه، دختر عزیز افغانستان، کجایی؟ در غیابت نفس‌هایم کندتر می‌شود؛ قلبم خالی می‌شود! دارم می‌افتم، اما هرگز زمین را لمس نمی‌کنم، عرق می‌کنم، اما گرم نیست؛ به این دلیل است که تب دارم. خواهش می‌کنم، پرنسس، برای ادامه زندگی یا زنده ماندن چه باید بکنم؟ تو در قله کوه هستی، من دره‌ام! آیا آنها هرگز یکدیگر را لمس می‌کنند یا فقط به چشمان یکدیگر خیره می‌شوند؟ اگر زلزله‌ای رخ دهد، آنگاه ما به سختی می‌توانیم یکدیگر را لمس کنیم، به عنوان رهگذرانی که تو دره می‌شوی و من کوه. آیا رودخانه کمک خواهد کرد یا جای زخم‌هایی در قلب‌های ما باقی خواهد گذاشت؟ آیا از طریق برگ‌های در حال سقوط پیام خواهی فرستاد، یا این نامه‌ها هرگز به برگ‌ها نمی‌رسند، خشک می‌شوند، شکننده می‌شوند و فرو می‌ریزند. اما تو، عشق من، قله کوه، اشک‌هایت را خواهی ریخت، که به آرامی به سمت من خواهد آمد و مرا نیز در غم غرق خواهد کرد!