LEARN

This post has nothing personal about it. It is my observation. First, Babies and Children are The Innocent. They did not ask to come in this World; they were the results of their parents’ Pleasure, or Objectives. The Afghan regime was directly responsible for this! The Women were denied Education. Their main purpose, according to the Afghan Leaders was to produce Children! So that happened. I guess the men or women were punished if that objective wasn’t achieved. Now, each household is suffering because of so many Mouths to feed. The Government caused that, so now how will they solve it? Their own Tradition backfired on them…Over Population!! But this is a different Era, an Era where there is Freedom, not the Stone Age! Women all over the World hold responsible positions, why not Afghan Women? Doesn’t the Afghan Government know that this helps to develop a Country? Why are they so backward, and probably lack simple Common Sense? The Afghan Government needs to return to the Past, and let there be a Modern one, with Women included. Is it possible for a Male influence to be the same as a Female one? I doubt it. Now even the Taliban is beyond Stone Age! They came from the beginning of Time when there were Dinosaurs and other brainless animals. Sometimes, to gain Freedom, we have to earn it, also expecting losses. As the Romans said, without War, there can never be Peace. This is the critical Time where this Women Submission must end. If they lose their Resolve, they will forever be only just Baby Makers. This has to change. Now is the Time for their Unity, and Victory. زمان الان است..

این پست هیچ چیز شخصی در مورد آن ندارد. مشاهده من است. اول، نوزادان و کودکان بی گناه هستند. آنها نخواستند به این دنیا بیایند. آنها نتیجه لذت یا اهداف والدینشان بودند. رژیم افغانستان مسئول مستقیم این بود! زنان از تحصیل محروم شدند. هدف اصلی آنها، به گفته رهبران افغانستان، تولید کودکان بود! پس این اتفاق افتاد. من حدس می‌زنم اگر این هدف محقق نشود، مردان یا زنان مجازات می‌شوند. در حال حاضر، هر خانواده به دلیل بسیاری از دهان برای تغذیه رنج می برد. دولت باعث آن شد، پس حالا چگونه آن را حل خواهند کرد؟ سنت خود آنها بر آنها نتیجه معکوس داد … بیش از جمعیت!! اما این یک دوره متفاوت است، عصری که در آن آزادی وجود دارد، نه عصر حجر! زنان در سرتاسر جهان دارای مناصب مسؤولانه هستند، چرا زنان افغان نه؟ آیا دولت افغانستان نمی داند که این به توسعه کشور کمک می کند؟ چرا آنها اینقدر عقب مانده اند و احتمالاً فاقد عقل سلیم ساده هستند؟ دولت افغانستان باید به گذشته بازگردد و اجازه دهد دولت مدرنی با احتساب زنان وجود داشته باشد. آیا ممکن است تأثیر مرد با تأثیر زن یکی باشد؟ من شک دارم. حالا حتی طالبان هم فراتر از عصر حجر است! آنها از آغاز زمان آمدند، زمانی که دایناسورها و سایر حیوانات بی مغز وجود داشتند. گاهی برای به دست آوردن آزادی، باید آن را به دست آوریم، همچنین انتظار ضرر و زیان را داشته باشیم. همانطور که رومیان گفتند، بدون جنگ، هرگز صلح وجود نخواهد داشت. این زمان حساسی است که این تسلیم زنان باید پایان یابد. اگر آنها Resolve خود را از دست بدهند، برای همیشه فقط Baby Makers خواهند بود. این باید تغییر کند. اکنون زمان اتحاد و پیروزی آنها است

PERFUME…

Does the author only talk about facts or stories, or does he have to write about unfulfilled desires or unquenchable emotions? In any case, expressing an inner voice is something that is pleasing at night, when you are together, all alone, cold, and hungry! Well, my Dearest, now that my Heart is empty without you, what should I do? Should I fill it with the Lifeforce of others, have another or several companions, or just stay Single until the last Breath, carrying your name, leaves my Body? The last Breath will not only carry your name, but will shout it out in Agony, painfully, wondering what will become of you, now that I am going! The days that we joyously expressed our innermost thoughts; I will keep to myself. I cannot share. They belong to me alone. Those are my Treasures! I do hope that you will truly find someone who deserves you, and will treat you as a Queen, who you really are . If not, my Acid tears will rain on him, burning him to Ashes. I have loved only you, and will continue to do so, even though I know this Union is impossible. But what good is a Heart if it cannot hold Love within? Sorry to say this, my Heart has a Hole, and the Love inside keeps leaking out. That is why I bother you for more to keep my Heart beating. Is that a tear? Now I have to leave you, Dear! My Time is near, they’re waiting for me over there, and even though I am so near, I still so much care, I will still revisit every year, in the form of Perfumed Air! ……In my early years, I possessed a naive outlook. While engaging with Christianity, I formed meaningful relationships with Hindu and Muslim friends, unaffected by interfaith differences. However, as I grew older, introspection led me to challenge established beliefs. I resolved to transcend blind religiosity, acknowledging the restrictive nature of each faith. Essentially, these divisions perpetuate oppression, compartmentalizing the world. A religion’s value is inextricably linked to its adherents, yet imposed boundaries restrict autonomy. This reality is profoundly absurd. Now, as a free-thinking individual, I observe the carnage resulting from religious conflicts. When will the world recognize this destructive legacy? …….Have you ever sat on the beach by yourself, awaiting the tide to come in and touch your feet? As you gaze across the horizon, there is not a person in sighs, a world without people. What are your thoughts? Do you feel lonely, sitting there by yourself, wishing someone else was beside you? Or do you enjoy the silence, the peace, the tranquility? Or are you there like a pebble, anxiously awaiting the tide to cover you up, hide your tears, and wash you away? So why do you wait, motionless like Time? …..As a single leaf is blown all over the place by the twirling wind, so am I by faceless people ..with nowhere to land…. whom to follow, I know not! So, I will follow my heart. ….عطر…

آیا نویسنده فقط در مورد حقایق یا داستان‌ها صحبت می‌کند، یا باید در مورد خواسته‌های برآورده نشده یا احساسات سیری‌ناپذیر بنویسد؟ در هر صورت، بیان صدای درونی چیزی است که شب‌ها، وقتی با هم هستید، تنها، سرد و گرسنه، لذت‌بخش است! خب، عزیزترینم، حالا که قلبم بدون تو خالی است، چه باید بکنم؟ آیا باید آن را با نیروی زندگی دیگران پر کنم، یک یا چند همراه دیگر داشته باشم، یا فقط مجرد بمانم تا آخرین نفس، که نام تو را حمل می‌کند، از بدنم خارج شود؟ آخرین نفس نه تنها نام تو را حمل خواهد کرد، بلکه آن را با درد و رنج فریاد خواهد زد، و از خود می‌پرسد که حالا که من می‌روم، چه بر سر تو خواهد آمد! روزهایی را که با شادی درونی‌ترین افکارمان را بیان کردیم؛ من برای خودم نگه خواهم داشت. نمی‌توانم به اشتراک بگذارم. آنها فقط متعلق به من هستند. آنها گنجینه‌های من هستند! امیدوارم واقعاً کسی را پیدا کنی که لیاقت تو را داشته باشد و با تو مانند یک ملکه، که واقعاً هستی، رفتار کند. اگر نه، اشک‌های اسیدی من بر او خواهد بارید و او را به خاکستر تبدیل خواهد کرد. من فقط تو را دوست داشته‌ام و همچنان دوست خواهم داشت، هرچند می‌دانم که این اتحاد غیرممکن است. اما قلبی که نتواند عشق را در خود جای دهد چه فایده‌ای دارد؟ متاسفم که این را می‌گویم، قلب من سوراخی دارد و عشق درونش مدام به بیرون نشت می‌کند. به همین دلیل است که بیشتر مزاحم تو می‌شوم تا قلبم را به تپش وادارم. آیا این اشک است؟ حالا باید تو را ترک کنم عزیزم! زمان من نزدیک است، آنها آنجا منتظر من هستند، و اگرچه خیلی نزدیک هستم، هنوز هم خیلی برایم مهم است، هنوز هم هر سال به شکل هوای معطر به آنجا سر خواهم زد! …… در سال‌های اولیه زندگی‌ام، دیدگاه ساده‌لوحی داشتم. در حالی که با مسیحیت درگیر بودم، روابط معناداری با دوستان هندو و مسلمان برقرار کردم، بدون اینکه تحت تأثیر اختلافات بین ادیان قرار بگیرم. با این حال، با بزرگتر شدنم، درون‌نگری مرا به چالش با باورهای تثبیت‌شده سوق داد. تصمیم گرفتم از دینداری کورکورانه فراتر بروم و ماهیت محدودکننده هر دین را تصدیق کنم. اساساً، این تقسیم‌بندی‌ها ظلم را تداوم می‌بخشند و جهان را تقسیم‌بندی می‌کنند. ارزش یک دین به طور جدایی‌ناپذیری به پیروانش وابسته است، با این حال مرزهای تحمیلی، خودمختاری را محدود می‌کنند. این واقعیت عمیقاً پوچ است. اکنون، به عنوان یک فرد آزاداندیش، شاهد قتل عام ناشی از درگیری‌های مذهبی هستم. جهان چه زمانی این میراث مخرب را به رسمیت خواهد شناخت؟ … آیا تا به حال تنها در ساحل نشسته‌اید و منتظر جزر و مد هستید تا بیاید و پاهایتان را لمس کند؟ همانطور که به افق خیره می‌شوید، هیچ شخصی در دیدرس نیست، دنیایی بدون انسان. چه فکری می‌کنید؟ آیا احساس تنهایی می‌کنید، آنجا تنها نشسته‌اید و آرزو می‌کنید کس دیگری در کنارتان باشد؟ یا از سکوت، آرامش و سکون لذت می‌برید؟ یا مانند یک سنگریزه آنجا هستید و مشتاقانه منتظر جزر و مد هستید تا شما را بپوشاند، اشک‌هایتان را پنهان کند و شما را بشوید؟ پس چرا بی‌حرکت مانند زمان منتظر می‌مانید؟ … همانطور که یک برگ توسط باد چرخان به همه جا پخش می‌شود، من نیز توسط افراد بی‌چهره … بدون هیچ جایی برای فرود … نمی‌دانم از چه کسی پیروی کنم! بنابراین، قلبم را دنبال خواهم کرد.

I feel like a wanderer, navigating from one path to another. Everything appears dark and foggy; there is no clear direction before me. Should I continue to meander or wait for guidance or remain stationary? I feel that I have no motivation, no purpose, no sense of direction; Oh, God, I commend myself unto you! I request guidance because, despite having eyes, I am unable to discern what is beneficial before me. Only with your assistance will I be able to extricate myself from this quagmire of confusion and embark upon the path of salvation. ((I feel like a wanderer, roaming from one path to another! Everything seems dark and foggy; there is no light before me. Should I still keep meandering or wait for a light or remain motionless like a statue? I feel that i have no motivation, no purpose, no existence; Oh, God, I commend myself onto you! I ask for guidance because, even though I have eyes, i cannot see what is good before me. Only with your help will I be able to pull myself out of this quicksand of confusion and step on the road of salvation! ). ((احساس سرگردانی می‌کنم که از یک مسیر به مسیر دیگر می‌رود. همه چیز تاریک و مه آلود به نظر می‌رسد؛ هیچ جهت روشنی پیش رویم نیست. آیا باید به سرگردانی ادامه دهم یا منتظر راهنمایی بمانم یا ساکن بمانم؟ احساس می‌کنم هیچ انگیزه، هدف و جهتی ندارم؛ خدایا، خودم را به تو می‌سپارم! درخواست راهنمایی دارم زیرا با وجود داشتن چشم، نمی‌توانم تشخیص دهم چه چیزی در مقابلم سودمند است. تنها با کمک تو می‌توانم خود را از این منجلاب سردرگمی نجات دهم و در راه نجات گام بردارم. ((احساس می‌کنم سرگردانم، از این راه به آن راه می‌روم! همه چیز تاریک و مه‌آلود به نظر می‌رسد؛ هیچ نوری پیش رویم نیست. آیا باید همچنان سرگردان بمانم یا منتظر نوری بمانم یا مثل یک مجسمه بی‌حرکت بمانم؟ احساس می‌کنم هیچ انگیزه‌ای، هیچ هدفی، هیچ وجودی ندارم؛ خدایا، خودم را به تو می‌سپارم! از تو راهنمایی می‌خواهم، زیرا با اینکه چشم دارم، نمی‌توانم آنچه را که پیش رویم خوب است ببینم. تنها با کمک تو می‌توانم خودم را از این باتلاق سردرگمی بیرون بکشم و در جاده نجات قدم بگذارم!))

I implore you, continue on your path; do not permit me to encumber your advancement. Having become enfeebled, I recognize that you possess a boundless future ahead, whereas mine is comprised merely of reminiscences of our time together. I am resolute in my determination not to obstruct your felicity. You are deserving of every conceivable delight! I shall not constitute a melancholic presence hovering above you, threatening to induce tears. Please, press onward! (( از تو التماس می‌کنم، به راهت ادامه بده؛ نگذار مانع پیشرفتت شوم. با ضعیف شدنم، می‌دانم که آینده‌ای بی‌کران در پیش داری، در حالی که آینده‌ی من صرفاً خاطراتی از دوران با هم بودنمان است. من مصمم هستم که مانع سعادت تو نشوم. تو لایق هر لذت قابل تصوری هستی! من یک حضور مالیخولیایی که بالای سرت معلق است و تهدید به اشک ریختن می‌کند، نخواهم بود. لطفاً، به پیش برو! ((Go on, girl, please go on; don’t let me be a chain around your neck, holding you back. I have become wasted, but you have your whole life in front of you; mine is just made of memories of us; I would never be a hindrance to your happiness. You deserve every bit of it! I will not be a dark cloud hanging over you, ready to rain tears! Please, girl, go forward! ادامه بده دختر، لطفا ادامه بده؛ نگذار زنجیری دور گردنت باشم و تو را عقب نگه دارم. من هدر رفته‌ام، اما تو تمام زندگی‌ات را پیش روی داری؛ زندگی من فقط از خاطرات ما ساخته شده است؛ من هرگز مانع خوشبختی تو نخواهم شد. تو لایق تمام آن هستی! من ابر تاریکی نخواهم بود که بالای سرت باشد و آماده‌ی اشک ریختن باشد! لطفا دختر، به جلو برو! )

The journey to a brighter, more prosperous Afghanistan begins, not by following the path of the Taliban, which confines you to the shackles of the past, neglecting compassion, education, and the very essence of humanity, but by embracing courage and determination to pioneer education, uplift the less fortunate, and forge an unbreakable bond of literacy, illuminating the path to a future where ignorance cannot prevail. سفر به سوی افغانستانی روشن‌تر و مرفه‌تر، نه با پیروی از مسیر طالبان که شما را در قید و بند گذشته محصور می‌کند و از شفقت، آموزش و ذات انسانیت غافل می‌سازد، بلکه با پذیرفتن شجاعت و عزم راسخ برای پیشگامی در آموزش، ارتقای افراد کم‌بضاعت و ایجاد پیوند ناگسستنی سوادآموزی آغاز می‌شود که راه را برای آینده‌ای روشن می‌کند که در آن جهل نمی‌تواند غالب شود. ( The road to a new and prosperous Afghanistan lies , not in following the path of the Taliban who will only keep you confined in the prisons of the past , forgetting empathy, education , and what makes you a human being , but in being courageous and determined in being pioneers of education, helping the less fortunate , and holding the hands of literacy tightly together, forming an unshakable bond that ignorance can never shatter! راه رسیدن به یک افغانستان نوین و مرفه، نه در پیروی از راه طالبان است که شما را تنها در زندان‌های گذشته محبوس نگه می‌دارند، و همدلی، آموزش و آنچه شما را به یک انسان تبدیل می‌کند را فراموش می‌کنند، بلکه در شجاعت و عزم راسخ در پیشگامی در آموزش، کمک به افراد کم‌بضاعت و محکم گرفتن دستان سوادآموزی و ایجاد پیوندی تزلزل‌ناپذیر است که جهل هرگز نمی‌تواند آن را از هم بگسلد!