LEARN

My heart is forsaken in the rain; where are you, my love? Oh, my dove, my little dove, I am in such anguish! Please, listen to my silent plea; only you can hear, you already know why! Please find me, shed no tear; shelter me with the umbrella of your love. I will wait here, soaking wet until I see a glimpse of your beautiful face. If not, the rain will become my watery grave. (My heart is lost in the rain; where are you, my love? Oh, my dove, my little dove, I am in such pain! Please, listen to my silent cry; only you can hear, you already know why! Please find me, shed no tear; shelter me with the umbrella of your embrace. I will wait here, soaking wet until I see a glimpse of your beautiful face. If not, the rain will become my watery grave.) قلبم در باران رها شده است؛ کجایی، عشق من؟ آه، کبوتر من، کبوتر کوچک من، من در چنین رنجی هستم! لطفا، به التماس خاموش من گوش کن؛ فقط تو می‌توانی بشنوی، تو از قبل می‌دانی چرا! لطفا مرا پیدا کن، اشک نریز؛ مرا با چتر عشقت پناه بده. من اینجا منتظر خواهم ماند، خیس خیس تا زمانی که نگاهی به چهره زیبای تو بیندازم. اگر نه، باران به گور آبی من تبدیل خواهد شد.)(قلبم در باران گم شده است؛ کجایی، عشق من؟ آه، کبوتر من، کبوتر کوچک من، من در چنین دردی هستم! لطفا، به فریاد خاموش من گوش کن؛ فقط تو می‌توانی بشنوی، تو از قبل می‌دانی چرا! لطفا مرا پیدا کن، اشک نریز؛ مرا با چتر آغوشت پناه بده. من اینجا منتظر خواهم ماند، خیس خیس تا زمانی که نگاهی به چهره زیبای تو بیندازم. اگر نه، باران گور آبی من خواهد شد.

Shadows on the wall, shadows in my mind, I do not see faces, but only shadows of my existence. They drift by like clouds on a gloomy day; I look for glimpses of happiness within them, but everything is hidden as if there are none. I attempt to look through them to see the sunlight, but the clouds are too dark; I see none. Instead, I see pain and suffering within them; they welcome me as if I am their own. In the background, I hear cries and moans, but somehow these seem customary, like daily occurrences. I look behind me; surprisingly, there is none; is this the beginning where the shadow had forgotten to stay with me? I was not that fortunate because a shadow cannot exist in darkness. I have now become a shadow of myself, intangible and nonexistent. سایه‌هایی روی دیوار، سایه‌هایی در ذهنم، چهره‌ها را نمی‌بینم، بلکه فقط سایه‌هایی از وجودم را می‌بینم. آنها مانند ابرها در یک روز غم‌انگیز، شناورند؛ من به دنبال بارقه‌هایی از شادی در درون آنها می‌گردم، اما همه چیز پنهان است، گویی هیچ شادی‌ای وجود ندارد. سعی می‌کنم از میان آنها نگاه کنم تا نور خورشید را ببینم، اما ابرها خیلی تاریک هستند؛ من هیچ شادی نمی‌بینم. در عوض، درد و رنج را در درون آنها می‌بینم؛ آنها از من استقبال می‌کنند، گویی من از خودشان هستم. در پس‌زمینه، گریه‌ها و ناله‌هایی را می‌شنوم، اما به نوعی اینها عادی به نظر می‌رسند، مانند اتفاقات روزانه. به پشت سرم نگاه می‌کنم؛ با کمال تعجب، هیچ صدایی وجود ندارد؛ آیا این آغازی است که سایه فراموش کرده بود با من بماند؟ من آنقدر خوش شانس نبودم زیرا سایه نمی‌تواند در تاریکی وجود داشته باشد. من اکنون به سایه‌ای از خودم تبدیل شده‌ام، ناملموس و ناموجود.

When a Winter’s Child is born, all it could hear were Cries, and the sounds of Gunfire. It could not see as yet, but it wondered whether this was the appropriate time to enter into this World. It tried again to listen to the Voices around, but suddenly there was only Silence! Then it heard a soft, quiet, loving, familiar Voice saying “Hush, my Child, otherwise they will find us! The Taliban is looking for us.” Afterwards, it heard a single gunshot ….and then total Silence from that loving Voice, only Laughter from Others. The Child was now an Orphan!! هنگامی که یک کودک زمستانی متولد می شود، تنها چیزی که می توانست بشنود گریه و صدای شلیک گلوله بود. هنوز نمی توانست ببیند، اما فکر می کرد که آیا این زمان مناسب برای ورود به این جهان است یا خیر. دوباره سعی کرد به صداهای اطراف گوش دهد، اما ناگهان فقط سکوت بود! سپس صدایی آرام، آرام، دوست داشتنی و آشنا شنید که می گفت: “ساکت، فرزندم، وگرنه ما را خواهند یافت! طالبان به دنبال ما هستند.” بعدش صدای تک گلوله شنیده شد ….و بعد سکوت کامل از اون صدای عاشقانه،،، فقط خنده از دیگران. بچه حالا یتیم شده بود!!

I was watching a video based on a specific article, which discussed the conversion of some Islamic individuals to Christianity. It mentioned that the now Islamic religion is perceived as being too harsh on its practitioners or has deviated from its original form. The religion has undergone a drastic transformation, becoming increasingly oppressive and domineering. In contrast, Christianity is seen as offering a sense of peace and freedom from the constraints of Islamic culture. This phenomenon is reportedly occurring in the Middle East, including Iran 🇮🇷 and Afghanistan 🇦🇫. Ultimately, the choice of one’s faith is a personal decision, as long as it brings happiness and satisfaction. داشتم ویدیویی را تماشا می‌کردم که بر اساس یک مقاله خاص ساخته شده بود و در مورد گرویدن برخی از افراد مسلمان به مسیحیت بحث می‌کرد. در آن اشاره شده بود که دین اسلام امروزی نسبت به پیروانش بیش از حد سخت‌گیرانه تلقی می‌شود یا از شکل اولیه خود منحرف شده است. این دین دستخوش دگرگونی شدیدی شده و به طور فزاینده‌ای سرکوبگر و سلطه‌جو شده است. در مقابل، مسیحیت به عنوان ارائه دهنده حس صلح و آزادی از محدودیت‌های فرهنگ اسلامی دیده می‌شود. طبق گزارش‌ها، این پدیده در خاورمیانه، از جمله ایران 🇮🇷 و افغانستان 🇦🇫، در حال وقوع است. در نهایت، انتخاب دین یک تصمیم شخصی است، تا زمانی که شادی و رضایت را به ارمغان بیاورد.

Who do I talk with, when everyone is a liar, ,what is the future, when I do not even have a present, what is there to hear, when all I hear are the cries of the bereaved ,, how much more is there to see when the world is on fire, , what is there to smell when the only thing I can smell is the smell of burning bodies ; what do I touch when I’m insensitive to emotions, , why I should care, when no one cares about me ? But I’m sure I’m wrong here, because I know you care so much ,dear!……..من با چه کسی صحبت می کنم ، وقتی همه دروغگو هستند ، آینده چیست ، وقتی که من حتی حالتی ندارم ، آنچه برای شنیدن وجود دارد ، وقتی همه چیز را فریادهای داغدیدگان می شنوم ، چقدر بیشتر آنجاست که می بینم وقتی جهان در آتش است ، چه چیزی را می توان بویید وقتی تنها چیزی که من می توانم بوی آن را حس کنم بوی بدن های سوزان است ،، وقتی به احساسات بی حس می شوم ، چه چیزی را لمس می کنم ، چرا باید مراقبت کنم ، وقتی هیچ کس به من اهمیت نمی دهد؟ اما من مطمئنم که اینجا اشتباه می کنم ، زیرا می دانم که شما خیلی اهمیت می دهید عزیزم!