Author: admin

Please stay a while! I missed you so much when I’m not with you. My world is empty and I feel so lonely. Time stands still even though I move around! I’m in the dark… There’s no sunshine or moonlight… My life is like a desert with no oasis in sight! I cry but there are no tears yet. My heart aches because the blood of love doesn’t flow… No bird sings or flowers bloom! The rain of loneliness falls on me, but I don’t feel anything… My body is already numb from the pain of being without you. So please won’t you stay with me for a while? Let me feel your warm embrace… Let me drown myself in the scent of your love… Let me run my fingers through your hair. This is where I belong! Now I can truly experience love and return the same unconditionally. You are my world… You are my life. My gift is with you. ..And is there a future, let you be my love! Now I can only pick a star or even the sun and give it to you… In fact, my whole life is your gift! You will have to leave soon, and then I will look forward to our next meeting. Our next reunion! لطفا کمی بمان! دلم برات خیلی تنگ شده بود وقتی با تو نیستم دنیایم خالی است و خیلی احساس تنهایی می کنم. زمان می ایستد حتی با وجود حرکت در اطراف! من در تاریکی هستم … نه آفتابی است و نه مهتابی … زندگی من مانند بیابانی است که هیچ واحه ای در چشم نیست! من گریه می کنم اما هنوز اشکی نیست. قلبم به درد می‌آید چون خون عشق جاری نیست… نه پرنده‌ای آواز می‌خواند و نه گلی می‌شکفد! باران تنهایی بر من می بارد اما من چیزی حس نمی کنم … بدنم از درد بی تو بودن از قبل بی حس شده است. پس لطفا مدتی با من نمی مانی؟ بگذار آغوش گرمت را احساس کنم… بگذار خودم را در عطر عشقت غرق کنم… بگذار انگشتانم را لای موهایت بکشم. این جایی است که من به آن تعلق دارم! اکنون می توانم واقعاً عشق را تجربه کنم و همان را بدون قید و شرط برگردانم. دنیای من تویی … زندگی من تویی .. هدیه من با توست. ..و آیا آینده ای هست، بگذار تو باشی عشقم! حالا من فقط می توانم یک ستاره یا حتی خورشید را بچینم و به تو هدیه بدهم … در واقع تمام زندگی من هدیه توست! به زودی باید ترک کنی، و سپس من مشتاقانه منتظر دیدار بعدی ما خواهم بود.. دیدار بعدی ما….. رویای بعدی من!

My dear, it is essential that we appreciate every moment of today, regardless of physical proximity, because when tomorrow arrives, we will have no regrets due to absence. Why concern ourselves with being together when we can find happiness despite distance? That is merely delaying joy; let us seize the present, just as we would lay on the grass while it is still lush, soft, and fragrant, rather than waiting for it to wither and become a hazard. Similarly, let us savor every bit of freshness in each morsel instead of postponing it until tomorrow when it may have lost its appeal. Let us greet each morning with enthusiasm and optimism, for the future is not guaranteed.((My dear, we have to enjoy every moment of today ,( whether we are far away or near ),because when tomorrow comes ,we will have no regrets due to the absence of presence! Why worry about being together when we can be happy being far apart ? That is procrastination of joy; lay on the grass as it is now green, soft and fragrant ; do not wait for it to become dry and brittle , and can easily become a fire hazard! Savor every morsel of the fragrance of bread as it is fresh , instead of putting it away for tomorrow, when it stale! Greet the morning with joy and positivity, because tomorrow may never come!))عزیزم، ضروری است که قدر تک تک لحظات امروز را بدانیم، صرف نظر از نزدیکی فیزیکی، زیرا وقتی فردا از راه برسد، هیچ پشیمانی از غیبت نخواهیم داشت. چرا نگران با هم بودن باشیم وقتی می‌توانیم با وجود فاصله، شادی را پیدا کنیم؟ این صرفاً به تأخیر انداختن شادی است؛ بیایید زمان حال را غنیمت بشماریم، همانطور که روی چمن دراز می‌کشیم در حالی که هنوز سرسبز، نرم و معطر است، نه اینکه منتظر بمانیم تا پژمرده شود و به یک خطر تبدیل شود. به همین ترتیب، بیایید از هر ذره تازگی در هر لقمه لذت ببریم به جای اینکه آن را به فردا موکول کنیم که ممکن است جذابیت خود را از دست داده باشد. بیایید هر صبح را با شور و شوق و خوش‌بینی استقبال کنیم، زیرا آینده تضمین شده نیست.(( عزیزم، ما باید از تک تک لحظات امروز لذت ببریم (چه دور باشیم و چه نزدیک)، زیرا وقتی فردا از راه برسد، به خاطر غیبت کسی پشیمان نخواهیم شد! چرا نگران با هم بودن باشیم وقتی می‌توانیم از دور بودن هم خوشحال باشیم؟ این به تعویق انداختن شادی است؛ روی چمن دراز بکش، چون حالا سبز، نرم و معطر است؛ منتظر نباش تا خشک و شکننده شود و به راحتی آتش بگیرد! از هر لقمه نان، همانطور که تازه است، لذت ببر، به جای اینکه آن را برای فردا که بیات شده کنار بگذاری! با شادی و مثبت اندیشی به صبح سلام کن، زیرا ممکن است فردا هرگز نیاید!

In your quest for inner peace of mind, you travel through different tunnels towards self realization. Now you will understand that you dont really hate those who hurt you in the past and made you who you are today. In fact they made you a better person empathizing with others, being equipped with the sense to hear the cries of the innocent, and listening to the winds of those mourning! You find it easier to share what you have learnt…your experiences, your thoughts and your emotions which are your riches. So please , don’t be selfish,,,share freely so others can learn and decide for themselves what is worth keeping. That is your reward!………..
در تلاش برای رسیدن به آرامش ذهنی درونی ، از طریق تونل های مختلف به سمت تحقق خود حرکت می کنید. اکنون خواهید فهمید که شما واقعاً از کسانی که در گذشته به شما آسیب می رساندند و شما را به همان چیزی که امروز هستید تبدیل می کنید ، متنفر نیستید. در واقع آنها شما را به شخصی بهتر تبدیل می کنند که با دیگران همدلی داشته باشد ، مجهز به حس شنیدن فریادهای بی گناهان باشد و به باد آن عزاداران گوش دهد! به راحتی می توانید آنچه را که آموخته اید به اشتراک بگذارید … تجربیات ، افکار و احساسات خود که ثروت شما هستند. بنابراین لطفاً ، خودخواه نباشید ،، آزادانه به اشتراک بگذارید تا دیگران بتوانند یاد بگیرند و خود تصمیم بگیرند که چه چیزی ارزش نگهداری دارد این پاداش شماست!

Oh , beloved daughter of Afghanistan , where are you ? My breath gets slower in your absence ; my heart becomes a void! I am falling , but I never touch the earth ,, I am sweating , but it is not warm ; it is because I have a fever. Please, princess , what must I do to carry on living or surviving ? You are at the mountain peak , I am the valley! Do they ever touch or just gaze into each other’s eyes? Should there be an earthquake , then we may barely touch , as passers by as you become the valley, and I become the mountain . Will the river help or leave scars in our hearts ? Will you send messages through falling leaves , or will these letters never reach for the leaves will dry, become brittle, and crumble . But you , my love , the mountain peak , will shed your tears, which will slowly wind its way to me , also drowning me in sorrow ! آه، دختر عزیز افغانستان، کجایی؟ در غیابت نفس‌هایم کندتر می‌شود؛ قلبم خالی می‌شود! دارم می‌افتم، اما هرگز زمین را لمس نمی‌کنم، عرق می‌کنم، اما گرم نیست؛ به این دلیل است که تب دارم. خواهش می‌کنم، پرنسس، برای ادامه زندگی یا زنده ماندن چه باید بکنم؟ تو در قله کوه هستی، من دره‌ام! آیا آنها هرگز یکدیگر را لمس می‌کنند یا فقط به چشمان یکدیگر خیره می‌شوند؟ اگر زلزله‌ای رخ دهد، آنگاه ما به سختی می‌توانیم یکدیگر را لمس کنیم، به عنوان رهگذرانی که تو دره می‌شوی و من کوه. آیا رودخانه کمک خواهد کرد یا جای زخم‌هایی در قلب‌های ما باقی خواهد گذاشت؟ آیا از طریق برگ‌های در حال سقوط پیام خواهی فرستاد، یا این نامه‌ها هرگز به برگ‌ها نمی‌رسند، خشک می‌شوند، شکننده می‌شوند و فرو می‌ریزند. اما تو، عشق من، قله کوه، اشک‌هایت را خواهی ریخت، که به آرامی به سمت من خواهد آمد و مرا نیز در غم غرق خواهد کرد!

I greet the darkness with alacrity, passion and tenderness, like lovers greeting each other, because then no one can see my painful face, read my feelings, and see the tears of despair and loneliness flowing down my swollen cheeks; now the darkness and I have become soulmates moving in harmony, forever pressing forward and leaving all the burnt bridges behind and forgotten,,, overcoming insurmountable odds,, fearing no one and nothing except the evil daylight (when we will just scatter like snowflakes on a hot summer day) and also the inevitable bad weather…من با چابکی، شور و لطافت به تاریکی سلام می‌کنم، مانند عاشقانی که به یکدیگر سلام می‌کنند، زیرا در آن صورت هیچ‌کس نمی‌تواند چهره دردناک مرا ببیند، احساساتم را بخواند و اشک‌های ناامیدی و تنهایی را که از گونه‌های متورمم جاری می‌شوند، ببیند؛ اکنون من و تاریکی تبدیل به دو روح شده‌ایم که در هماهنگی با هم حرکت می‌کنیم، برای همیشه به جلو حرکت می‌کنیم و تمام پل‌های سوخته را پشت سر می‌گذاریم و فراموش می‌کنیم، بر موانع غیرقابل عبور غلبه می‌کنیم، از هیچ کس و هیچ چیز نمی‌ترسیم جز از روشنایی شوم روز (وقتی که ما مانند دانه‌های برف در یک روز گرم تابستان پراکنده می‌شویم) و همچنین از هوای بد اجتناب‌ناپذیر…